انبوه برگهای زرد و خشک رو از روی دفتر خاطرات ذهنم کنار زم،  ذهنی که این روزا خیلی خسته و آشفته س.

 باد دفتر رو ورق زد تا رسید به روز 6 آذر، درست یک سال پیش.   همه چیز زنده و تازه جلوی چشمم اومد ، انگار همین دیروز بود . 

تو کتابخونه ی دانشگاه بودم ، با تبریک یکی از بچه ها متوجه شدم.  شاید نمی دونست داره بهترین خبر زندگیمو بهم می ده.  نمی دونم چه جوری خودمو رسوندم به بوردی که اسامی روش نوشته شده بود. 

چند بار خوندمش تا باورم بشه اسم خودمه،

          تا باورم بشه که دعوتم کرده ،      

          تا باورم بشه که منو خواسته.

پاهام سست شد  به دیوار تکیه دادم و بی اختیار نشستم.   کاملا گیج بودم ، به سختی بلند شدم و رفتم بیرون و دیگه چیزی نفهمیدم ،

 فقط من بودم و خودش ، 

         اون بالای بالا  ،

          تو آسمونا .

      محکم بغلم کرده بود ، سرم رو شونه هاش بود و اشک می ریختم  و  اون نوازشم می کرد ،

چقدر لذت بخش بود ، چقدر آرامش بخش بود....

اشکهامو پاک کرد و دو تا دستمو گرفت ، مثل دو تا بچه می چرخیدیم و بلند بلند و از ته دل می خندیدیم.

خنده هاش چقدر قشنگ  بود ، چقدر شیرین بود.....

حسرت اون لحظه ها تا همیشه قلبمو می سوزونه .

می دونم که اون همیشه اون بالا هست ،  اما این منم که دیگه بال و پر بالا رفتنو ندارم.  نای پرواز تا اون جا برام نمونده.

با این حال هنوز امیدوارم ،  می دونم که زمینی ام اما اون انقدر مهربون هست که بین آین آدمهای زمین تنهام نذاره ، آدمهایی که هیچکدوم دردامو نمی فهمن .   آخ!  که چقدر بینشون تنهام!

هنوز امید دارم به روزی که دوباره اون لحظه ها تکرار بشه.

یادش به خیر ، وقتی اون بالا بودم یکی از همین زمینی ها برای اولین بار قدم به دنیای عجیب و غریب من گذاشت. اتفاقی که اتفاق نبود! و شاید قسمتی بود از بارون رحمتی که تو اون لحظات به صورت من می خورد .

کسی که خیلی بهم شبیه بود ، کسی که می تونست تو دنیای من.....

کسی که.......

بازم دارم آه می کشم! بگذریم

امروز  روز عرفه ست ، روز شناخت. باشه که بتونیم خودمون و خدای خودمونو بهتر بشناسیم ،

 که بدون شناخت عشق بی معنیه و بدون عشق زندگی.

اللهم نسئلک و ندعوک....

دعای عرفه هم عالمی داره!  :

 ((.......من مشتاق تو ام  و به ربوبیت تو گواهی می دهم و اقرار می کنم که تو خدای منی.......تویی که توفیقم دادی ، تویی که عطایم کردی ، تویی که بی نیازم کردی ، تویی که عزیزم داشتی ،  تویی که کمکم کردی  ، تویی که بازویم را گرفتی ، تویی که یاورم شدی  ، تویی که گرامیم داشتی ،  تو خجسته ای و برتری پس ستایش برای توست تا همیشه و سپاس فقط برای تو .....))    

 --------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: این 3 روز مثل 3 سال گذشت